6 april 2010 - Vang Vieng, Laos

De  nachttrein vanuit Bangkok bracht ons over de grens met Laos naar de hoofdstad Vientiane. Een echte hoofdstad kan je het wel niet noemen. Eerder een klein en rustig stadje. Omdat we ons visum voor China hier moesten aanvragen zaten we hier wel 5 dagen vast. De eerste dag verkenden we het stadje. Ooit bezet door de Fransen vinden we hier nog veel Franse kenmerken terug. Er is zelfs een lange weg gebaseerd op de Champs Elysées die eindigt bij een groot monument Patuxay, zeer gelijkend op de Arc de Triomphe. Het presidentieel paleis gingen we ook eens bekijken, maar dat mochten we enkel zien vanuit de buitenkant. Ernaast ligt wel het mooie Haw Prae Khaew museum, ooit de privé tempel van de president en nu gevuld met heel veel mooie Boeddha beelden en kunstwerken. Nog een (heerlijke) herinnering aan het Franse verleden zijn de baguetten! Overal kan je hier stokbroodjes krijgen, zelfs met La Vache Qui Rit. En het smaakt ons zo om nog eens een simpel broodje met kaas te eten. Het is zelfs goedkoop, net geen 1 euro vragen ze ervoor.

Naast onze smaakpapillen liet ik ook de rest van mijn lichaam eens verwennen met een Laotiaanse massage. Er komt ook veel rekken en strekken bij zoals de Thaise massage, maar ik vind ze eigenlijk nog beter omdat er ook een groot deel gewone massage bijkomt, zeer ontspannend. Kenny zat liever een uurtje op internet in de hoop een beetje te skypen of msnen, maar er was niemand online, oooooh, zo zielig. Gelukkig is er nog voetbalkrant.com.

Maandag was ons visum dan eindelijk in orde en namen we een lokale bus naar Vang Viang. Wat een raar stadje! Voornamelijk opgebouwd uit guesthouses en restaurants, haalt het zijn charme volledig uit het omringende karstgebergte. Een vreemd fenomeen is dat alle restaurants en caféetjes hier de hele dag door afleveringen van Friends, Family Guy en The Simpsons uitzenden. De reden hiervoor is dat Vang Viang gekend is voor opium en marihuana gebruik. Talloze reizigers en de reisgidsen vertelden al dat ieder restaurant ook een ‘happy’ menu heeft met varianten als opium thee en vreemd gekruide pizza’s. Wij hebben toch maar 1 restaurant gezien met zo’n menu en er zat niemand, misschien is het toch allemaal een beetje overdreven of zijn wij onze Noorderburen te gewoon? In de omringende gebergten zijn heel wat grotten te vinden en wij bezochten de Tham Phoucam grot. We huurden twee fietsjes en op weg waren we. Gelukkig was het maar 7 km verder want we weten ondertussen waarom april de ‘killer month’ wordt genoemd in ons boek. Het is rond de middag 40° en dat is TE warm! De laatste 500 meter naar de grot was dan nog eens een steil pad. Toen we uiteindelijk bij de grot kwamen hebben we eerst een half uur uitgeblazen en een liter water  moeten drinken voor we naar binnen gingen. We hadden een klein gidsje van 11 jaar mee die ons de hele weg gevolgd had. Gelukkig maar het was heel nauw en pikdonker in die grot. Maar ons gidsje deed dat heel goed en leidde ons zonder problemen naar binnen en naar buiten. Nadien wachtte onze beloning: the blue lagoon waar we een zeer verfrissende duik in konden nemen en het deed deugd! De volgende dag waagden we ons aan de topattractie van Vang Viang: tubing. Op een binnenband van een vrachtwagen de Nam Song rivier voor 6 km afvaren. We vertrokken rond de middag en deden er uiteindelijk 6 uur over. Het dubbele van wat normaal wordt voorspeld, maar onderweg zijn er ook heel veel bars met muziek en daar kan je aan allerlei slides en deathrides hangen en van grote glijbanen afglijden.

Vandaag hingen we een dagje rond aan het zwembad, het is hier echt te warm om je 5 meter uit de buurt van water te bewegen, maar morgen trekken we verder naar het oosten van Laos, Phonsavan. En nu maar hopen dat ons busje airco heeft!